Timing, who cares?

Dingen gebeuren nooit op het goede moment. Eigenlijk. Mijn fietssleutel was vanmorgen op een totaal verkeerd moment kwijt (trein gemist). Die deadline was verschrikkelijk slecht gepland (gehaald maar vraag niet hoe). Dat etentje met vrienden is wel in een al heel volle week. De hele tijd gebeuren dingen op momenten die niet ideaal zijn. Dat proberen we natuurlijk zoveel mogelijk te voorkomen. Zeker in ons werk. Een strak geplande agenda en een lekkere lange to-do-lijst moeten ervoor zorgen dat we de boel zoveel mogelijk onder controle hebben. Dat we voorkomen dat onverwachte en ongewenste dingen gebeuren. Dat we zeker weten dat die klant tevreden gaat zijn. Want een tevreden klant betekent dat het goed gaat met je bedrijf. En als het goed gaat met je bedrijf gaat het goed met jou. Da’s logisch.
Ouwe zemelaar
En toch kom ik veel bestuurders, ondernemers en professionals tegen die helemaal niet heel blij zijn aan het einde van de dag. De agenda is netjes doorlopen, to-do-lijst afgewerkt (een beetje). Maar ze zijn eerder moe en geïrriteerd dan energiek en geïnspireerd. Dat is gek. Want die ondernemer heeft het goed lopende bedrijf waar hij van droomde, de bestuurder de plek in de organisatie waar hij echt in gelooft en de professional heeft de baan waarvoor hij zo keihard heeft gewerkt. En toch niet tevreden…What happened?
Kerst 2014. Het was officieel. Ik was een ouwe zemelaar geworden. En ik wist het. Niks blijheid op het werk. De 40 nog niet bereikt maar ik gedroeg me als een oude vastgeroeste cynicus. Kwam er een leuke jonge collega bij. Vol enthousiasme. ‘Wacht maar, dat gaat wel over’, is wat ik dacht.
Op 31 december 2014 heb ik mijn ontslagbrief ingediend. Ik ging voor mezelf beginnen. Als adviseur en coach. En aangezien ik daar geen vooraf uitgedokterd plan voor succes voor had geschreven vond ik werken in een bakkerij een mooi alternatief. Als ik maar ging stoppen met wat ik deed. Want ja, die agenda en to-do-lijsten deed ik braaf. En ik was er nog erg goed in ook. En dus was iedereen tevreden. Behalve ik zelf.
Lekkere timing
De timing was, hoe kun je dat netjes zeggen…niet handig. Met 2 kleine kinderen, een man met een eigen bedrijf, een hypotheek en een verhuiswens. Ja, mijn ratio had het erg zwaar met me. Maar alles in mij riep; ‘Dit Moet Nu!’. So I did it. Buik volgen in plaats van hoofd, daar ben ik mijn hele leven al heel goed in. En waar ik vroeger dacht dat dat me kwetsbaar maakte, weet ik nu dat dat juist mijn kracht is.
Ik ben nog nooit zo blij met een keuze geweest als die van deze sprong in het diepe water van zelfstandig ondernemer. Vergelijk het met een sprong in een meertje op een warme dag. ‘Potloodjeeeuuhh!’ en je schiet in een rechte lijn het water in, tot je voeten de grond raken. Een moment ben je bang dat je vastgezogen wordt in de modder maar dan begin je te zwemmen richting de zon en kom je boven. Blij en met een fris hoofd, ready for more. Dat is de samenvatting van de afgelopen 2,5 jaar van mijn leven .

It doesn’t mean I was not afraid. I just didn’t let fear stop me.

In een volgend blog deel ik graag met je wat ik in die 2,5 jaar heb geleerd. En hoe ik als startend ondernemer direct succesvol ben geworden. En natuurlijk ga ik je ook vertellen hoe ik van supergemotiveerde, enthousiaste werknemer in een ouwe zemelaar was veranderd. Als je dat niet wilt missen, volg dan mijn FB-pagina. Of bel of mail me. Kijk vooral niet op mijn website, want die is nog niet af. Ah ja, timing, who cares!?!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *